Sociologen en psychologen hebben connecties gelegd tussen iemands naam en de beslissing met wie ze trouwen, in welke straat ze wonen en waar ze hun brood mee verdienen….allemaal gebaseerd op hoe dicht je eigen naam ligt bij de naam van je toekomstige man/vrouw, je straat of het bedrijf waarvoor je werkt.

Het bedrijf waar je voor werkt, wordt bepaald door hoe gelijkend jouw naam is met die van het bedrijf in kwestie. Absoluut, zegt de Gentse professor Frederik Anseel. Flauwekul, riep recent de Amerikaanse universitaire onderzoeker Uri Simonsohn.

Beiden onderzoekers namen een grote bevolkingsgroep waarvan veel gegevens bekend waren en vergeleken hun naam met de naam van het bedrijf waar ze werkten. Anseel kwam tot de conclusie dat opvallend veel mensen de eerste drie letters van hun naam gemeen hadden met de eerste drie letters van de naam van het bedrijf waar zij werkten. Simonsohn moest echter concluderen dat er helemaal geen opmerkelijk resultaat te constateren was.

Bepaalt je naam wel of niet je lot? Vele andere studies zeggen van wel.

In dit artikel van Scientias worden heel wat onderzoeken aangehaald.

• Jongens met een meisjesachtige naam zoals Ashley misdragen zich vaker dan jongens met een gewone stoere naam.
• Meisjes met een typisch meisjesachtige naam kiezen sneller voor een studie in de geesteswetenschappen terwijl vrouwen met een minder meisjesachtige naam gaan eerder voor wiskunde of een andere tak van wetenschap.
• Mensen vallen sneller voor een partner wiens naam op de eigen naam lijkt.
• Jack prefereert Jacksonville boven Sint Annaland, terwijl Anna van laatstgenoemde weer meer moet hebben.
• Mensen wiens namen beginnen met een C of D halen ook vaker C’s en D’s op hun rapportkaart. Anne en Bert gingen er vaker met een A of B vandoor.
• Wie vol zelfvertrouwen zit zal de eerste letter van zijn naam als een ‘mooie’ letter zien.
• Truus versus Tiffany. Een naam plaatst een beeld in je hoofd maar dat beeld kan soms heel fout zijn.
• Een ongewone of anders gespelde voornaam maakt kinderen onzeker in spelling lessen.

We zien onszelf als rationele wezens die alles goed doordacht en weloverwogen doen of laten. Dat zoiets ‘triviaals’ als onze naam ons leven kan bepalen is voor velen niet te verteren. Toch is het bewijs er. We doen veel meer onbewust dan we willen geloven.

Bronnen:
LiveScience.com
Scientias.nl

Decennia lang werd er gewerkt aan systemen om aardbevingen te voorspellen maar de seismologische wetenschappers hebben er eigenlijk het bijltje bij neergelegd na de publicatie van een rapport in 1996 waarin 4 top experts simpelweg zeggen “aardbevingen kunnen niet voorspeld worden”. Zelden komt uit de wetenschappelijke wereld een uitspraak die zo absoluut is. Maar waarom eigenlijk?

Waardoor ontstaat een aardbeving?

De korst van de aarde is dynamisch en bouwt constant energie op en laat energie weer los. Als die energie plotseling ‘verlost’ wordt, ontstaan seismische golven die door de binnenkant van de aarde reizen. Dit veroorzaakt de barsten en bevingen in het aardoppervlak in en rond een breuklijn waar de tektonische platen elkaar ontmoeten. En dit veroorzaakt het overgrote deel van de aardbevingen.

Hoe voorspel je een aardbeving?

Aardbevingen voorspellen berust op één cruciale vraag: hoe voorspel je die plotse uitbarstingen van energie? Lijkt makkelijk te beantwoorden als je kijkt naar de statistieken. Ongeveer 500.000 aardbevingen per jaar waarvan ongeveer 1/5 gevoeld kan worden aan het oppervlak van de aarde. Dat komt neer op ongeveer 1 aardbeving per minuut. En die zitten dan ook nog mooi geclusterd in hun eigen gebied. Simpel genoeg, toch?

Nee, want de meeste van die aardbevingen blijven onder het niveau waarbij gesproken wordt van serieuze schade. Elk jaar zijn er slechts enkele tientallen aardbevingen die een kracht van 7.0 of hoger halen en geclassificeerd worden onder “richten ernstige schade aan”. Met andere woorden, wetenschappers moeten tussen dat half miljoen aardbevingen precies dat twintigtal vinden dat daar onder valt. Naald in een hooiberg zoeken dus.

Alternatieve methodes

Aardbevingen lijken dus compleet willekeurige gebeurtenissen die zonder voorafgaande waarschuwing gruwelijke schade kunnen aanrichten. Geen wonder dat mensen al eeuwen lang naar een verklaring zoeken en deze vinden in de meest vreemde uithoeken.

Semi-wetenschap denkt aan weerpatronen, zonnecycli en zelfs kloksgewijze regelmaat. Schrijver Andrew Alden en zijn collega’s hebben hier onderzoek naar gedaan en denken daar toch anders over:

“Komen aardbevingen overeen met de fases van de maan? Nee. Komen ze allen voor bij een bepaald weertype? Nee. Is het seizoen van invloed? Nee. Voorafgaande seismische activiteit? Behalve naschokken, nee. Zonnevlekken en zonnecycli? Nee. Wetenschap werkt net zo min als een natte vinger in de lucht.”

Chaostheorie

Hebben we dan helemaal geen poot om op te staan? Toch wel. Omdat aardbevingen van nature chaotisch zijn kan de nieuwe wiskunde van Chaos op aardbevingen losgelaten worden Zo kan bepaald worden wat de algemene energievrijgave van de verschillende tektonische platen is en welke delen van de wereld op lange termijn het grootste risico lopen.

We weten  nog steeds niet wanneer de volgende grote beving zal plaatsvinden maar de wetenschap dat het zal gaan gebeuren in de toekomst geeft ingenieurs en stadsarchitecten alvast de kans op voorbereid te zijn op een eventuele aardbeving.

Kleine troost

Het is geen pretje toe te moeten geven dat de wetenschap in deze simpelweg te kort schiet, zeker omdat er zoveel levens van afhankelijk zijn. Maar het is cruciaal dat we die tekortkomingen erkennen en kijken naar de dingen die we wel kunnen doen. Voorbereid zijn op aardbevingen is de beste manier om de vernieling als gevolg van een aardbeving tot een minimum te beperken.

Niemand zal het belang van goed voorbereid zijn op een aardbeving tegenspreken  maar de situatie in Japan op dit moment maakt het duidelijk dat er echt geen enkele manier is om voor te bereiden op de meest vernietigende aardbevingen.

Bron: io9.com

Een tweep op Twitter vroeg in een tweet: “Hoe train ik mijn niet-dominante hersenhelft?” Ik riep vol bravoure “Train je ‘andere’ hand. Ben je rechtshandig, leer dan links schrijven zodat je rechterhersenhelft wat extra opdrukoefeningen krijgt”. Een tweet werd een idee, werd een researchproject, werd een vraagteken. Heeft je dominante hand wel iets te maken met je dominante hersenhelft?

Ons brein is niet één grote, grijze massa maar bestaat uit twee met elkaar verbonden helften die elk hun eigen functies en eigenschappen hebben. Het linkerbrein, dat je rechter lichaamshelft aanstuurt, is op z’n best met feiten, kennis en logica. Het rechterbrein, dat je linker lichaamshelft aanstuurt, werkt hard als het op gevoel, fantasie en symboliek aankomt. Onderzoek heeft uitgewezen dat de meeste jonge kinderen hoog scoren op het gebruik van de rechter hersenhelft vóór ze naar school gaan en met logica en kennis doordrongen worden. Zo rond 7 jaar scoren van diezelfde kinderen slechts 7% hoog op rechter hersenhelft en bij volwassenheid zit dat percentage op 2%. Wat een enorme potentie aan creatieve geesten verliezen we aan ons onderwijssysteem!

Gebruiken we beide hersenhelften dan niet tegelijk? Nee! Onze bewuste gedachten kunnen maar uit één hersenhelft tegelijk komen. Normale mensen, zonder beschadiging aan het brein, kunnen razendsnel tussen beide hersenhelften schakelen. Iemand die “met de gedachten in de knoop zit” voert vaak letterlijk een interne dialoog tussen beide hersenhelften. Vaak is dat niet efficiënt en dan neemt automatisch één hersenhelft het roer over. In onze logische, denkende maatschappij is dat meestal de linker hersenhelft. Hierdoor zullen de meeste mensen nooit hun volle potentie kunnen bereiken. Voorzichtig onderzoek wijst er zelfs op dat superieure intellectuele intelligentie niet zozeer rust op IQ maar een gevolg is van het optimaal gebruiken van beide hersenhelften.

Hoe zit het dan met handen en voeten en ogen die domineren, of niet? Negen op tien mensen zijn rechtshandig. De wetenschap is er echter nog niet uit waarom dat zo is. De meest bekende theorie linkt inderdaad de dominante hersenhelft aan de linker- of rechterhand. Maar in connectie met onderzoek naar dominante hersenhelften treedt een kink in de kabel op. Vóór ze naar school gaan heeft een grote groep jonge kinderen een dominante rechter hersenhelft maar ze gebruiken toch hun rechterhand als dominante hand.
Oogdominantie is trouwens een verhaal apart omdat beide ogen door beide hersenhelften aangestuurd worden. Maar het is frappant dat 2/3 van de wereldpopulatie een dominant rechteroog heeft.

Kan je dan je niet-dominante hersenhelft trainen om actiever te zijn en zich niet zomaar in een verdomhoekje te laten drukken? Ja, dat kan en verrassend genoeg precies zoals ik tweette aan het begin van dit artikel. Je kan diverse testen doen via internet om te kijken of je links- of rechtsbreinig bent. Maar je favoriete hand kan je al een goede hint geven. Dus gebruik je niet-dominante hand even voor de kleine dingen zoals tanden poetsen, je haar kammen, een gevallen folder oprapen, etc.

Linker brein dominant? Ga onder de douche staan of start de auto eens met je ogen dicht; lees een krantenpagina ondersteboven. Zit je vast in een logisch probleem, probeer je probleem te tekenen. Ga los met kleur en vorm. Dit zijn allemaal dingen die van je vragen op je zintuigen te vertrouwen, gewone logica te negeren en het geheel eerst te zien voor je de details invult.

Rechter brein dominant? Haal de kinderspelletjes boven! Heel veel spelletjes zijn gericht op het trainen van de logische linker breinhelft. Pim Pam Pet, Scrabble, Memory, etc. En vergeet de vele puzzelboekjes zoals kruiswoordraadsels en sudoku niet!

Beide helften ‘tegelijk’ trainen? Ga dansen! Dansen vergt namelijk een complex samenspel van logica cq detail om de juiste passen te kunnen zetten en gevoel voor ritme cq omgeving om het een vloeiend geheel te maken.

En ik? Wat heb ik gedaan dat ik zo vol bravoure antwoord kon geven op die tweet? Ik ben rechtshandig en leerde mezelf de linkerhand kruiswoordraadsels oplossen.

Geïnspireerd door @gertveenhoven

Bronnen:
“Right Brain / Left Brain: What Is It All About?” – Marion Boddy-Evans
“left brain right brain” – Dan Eden
“Left Handed Vs. Right Handed” – Beth Benson
Wikipedia: oogdominantie
“Cross train your brain” – Manjul Bajaj

Als je constant op zoek bent naar de perfectie in je leven, loop je zo tegen de grootste imperfectie aan: een vroege dood! Experts in psychologie en gedrag hebben hun onderzoek samen op tafel gelegd en moesten tot de conclusie komen dat perfectionisten aan allerlei gezondheidsrisico’s bloot staan.

Tijdens een conventie kwamen de wetenschappers er achter dat de levensverwachting van de echte perfectionist met 51% achtertuit gaat vergelijken met…wel, de rest van ons. Verhoogde stress en verlaagde weerstand zijn slechts oppervlakkige signalen. Perfectionisten neigen ook naar eetstoornissen, faalangst en “misbruik van substanties” m.a.w. teveel roken, drinken en drugs. Tel daarbij op de constant verhoogde stress die het lichaam intern ondermijnt en je hebt een zeker recept voor een vroege dood.

Daar staat tegenover dat perfectionisten die uit gezondheidsoverwegingen een streng dieet moeten volgen dat ook, u raadt het al, perfect doen.

Is perfectionisme dat helemaal slecht? Nee, wie streeft perfect te zijn in 1 of 2 dingen in het leven voedt zijn/haar zelfvertrouwen en zelfwaarde. Maar als ALLES perfect moet zijn, loert een vroege dood.

Hoe herken je een perfectionist? Een perfectionist is vaak overbezorgd over allerlei kleine dagelijkse taken. Dit vraagt zoveel tijd dat een perfectionist eigenlijk zelden een deadline haalt. Vraagt iemand regelmatig om uitstel kan je met een luie donder te maken hebben maar ook met een perfectionist!
Perfectionisten zoeken altijd bevestiging buiten zichzelf. Ze maken zich ontzettend druk over het wel of niet krijgen van goedkeuring van de omgeving. Hoe sterker het perfectionisme het leven beheerst, hoe meer iemand zich een loser voelt, ondanks handenvol talent en voorspoed.

De experts erkennen drie soorten perfectionisten. De dit-moet-ik-van-mezelf-perfectionist, de dit-moet-ik-van-mijn-omgeving-perfectionist en de dit-moet-mijn-omgeving-ook-zijn-perfectionist. De eerste legt zichzelf haast onmogelijke grenzen op. De tweede is vaak het product van een jeugd met strenge en veeleisende ouders. De derde is vooral een probleem voor de omgeving omdat hij of zij ook constant verwacht dat anderen perfect zijn. De ‘perfecte’ perfectionist die in alle drie de categorieën valt, is een wandelende tijdbom! Depressie, migraine, alcoholisme en uiteindelijk zelfmoord.

Perfectionisme grenst aan een verslaving. Zit je in het schuitje, dan is het heel moeilijk er weer uit te komen. Toch zien de experts veel verbetering door gebruik van cognitieve gedragstherapie, samen met anti-depressiva als dit nodig mocht zijn.

En ik? Ik ben een gezegend imperfect mens. Ik word 100!

Bron: Yahoo Health