Zo heb je weken geen woord te verspreiden en plots heb je drie berichtjes in één keer.
Het volgende bericht is de vertaling van een blogpost die ik bijzonder mooi vind en mij aan het hart gaat. Seth Godin verwoordt het perfect en aan perfectie sleutel ik niet. Alle credit gaat naar Seth Godin. Ik deel slechts.
Maar wie zal voor de bomen spreken?
Verdedigers van de status quo bij kranten, uitgevers en de tijdschriftenindustrie zijn in paniek. Sommige vragen zelfs, geheel misplaatst, om overheidsmaatregelen of een waarborg.
Alle drie deze industrieën zijn verdoemd (als verdoemd betekent dat ze onherkenbaar zullen zijn in tien – misschien wel drie – jaar). En toch…
En toch is er geen tekort aan schrijfsels of dingen om te lezen. En ook geen tekort aan nieuwsfeiten. En dat lijkt er ook niet aan te komen. In feite, er is meer nieuws, meer beeldmateriaal en meer schrijfwerk beschikbaar voor meer mensen en vaker dan ooit tevoren in de geschiedenis.
Nee, zo’n beetje al het gemiemel gaat over het beschermen van papier, dat spul waar ideeën op gedrukt worden, niet de ideeën zelf.
Het is papier dat de economie van de krantenindustrie draaiende (of niet) houdt. Het is papier dat kosten creëert en vertragend werkt en schaarsheid genereert. En schaarsheid is wat zij verkopen.
Het is papier dat de boekenindustrie maakt tot wat het is. Zodra je het papier uit de vergelijking haalt, veranderen de kosten, de timing, de hindernissen, de risico’s. En verdedigers van de status quo houden niet van verandering.
Is er niet genoeg papier in je leven? Waarom bijten wij op onze nagels over de het verloren gaan van papier als de economische selectieprocedure voor ideeën? In feite, sommige bomen die ik ken zijn verheugd dat wij een betere, snellere en goedkopere manier gevonden hebben om ideeën te verspreiden.
Als de ondergang van papier betekent dat goede mensen die goed werk doen in belangrijke industrieën snellere en betere manieren moeten vinden om hun werk te doen, vind ik dat zo’n slecht idee nog niet.
