274 meter onder het Mexicaanse grondoppervlak braken in 2000 zilvermijners door een mijnschacht in een gigantische grot. Een combinatie van door magma verhit water, gips en een half miljoen jaar pruttelen resulteerde in een wonderlijk Hollywood-achtig landschap. Zodra de mijnwerkers het water weg zogen kwamen prachtige kristallen aan het licht van bijna 10 meter hoog, sommigen te dik om je armen om heen te slaan.
Wetenschappers met een dapper hart proberen onderzoek te verrichten onder moordende omstandigheden. Ongeveer 50 graden warm en 100% luchtvochtigheid vereisen speciale overlevingspakken en stevige instrumenten om tot resultaat te komen.
Dit zijn misschien de laatste mooie plaatjes die van de kristallen geschoten zullen worden. De zilvermijn raakt langzaam uitgeput en zodra de mijn de deuren sluit, worden de pompen stop gezet en zal deze sprookjeswereld weer onder het hete water verdwijnen.
Bron : news.discovery.com
Bedankt voor een interessante blog