Je kan tegenwoordig geen restaurant meer binnen lopen of de muziek vliegt je om de oren. Maar waarom eigenlijk staat de muziek zo hard en roept iedereen door elkaar ?!
Sinds Amerikaans auteur George Prochnik zijn boek “In Pursuit of Silence, Listening for Meaning in a World of Noise” schreef weet hij alles over de oorlog die woedt tussen geluid en stilte. In een gesprek met een architect tijdens een lawaaierige lunch vroeg hij zich af waarom ‘geluid’ in restaurants veranderd is in ‘herrie’. De architect verklaarde “Mensen willen geen restaurant waar het stil is want stilte voelt leeg en zonder vreugde. Geluid laat een restaurant gonzen van gezonde activiteit. Na 11 september hebben mensen massaal gekozen het rustige, lounge gevoel achter zich te laten. Het leven moet geleefd worden en dat moet gebeuren met veel lawaai.”
Natuurlijk zijn er ook meer nuchtere redenen waarom restaurants en bars kiezen voor luide muziek, harde stemmen en te luide huiselijke atmosfeergeluiden. Zelfs de wetenschap heeft zich op dit fenomeen geworpen. Italiaanse wetenschappers hebben bewezen dat akoestische stimulatie het drogerende effect van Ecstasy verhoogt tot een punt waar de drug puur gif wordt. En een Franse studie heeft bewezen dat mannen meer drinken bij een hoger decibel-niveau.
Een voortdurend veranderende maatschappij is ook verantwoordelijk voor het veranderende geluidsniveau. Vroeger was ‘uit eten gaan’ een sociale gebeurtenis, een bijna-feest, met je beste kleren aan. Restaurants weerspiegelden allemaal klasse met diepe tapijten op de vloer, fijn tafellinnen, mooie stoelen, beleefde obers. Maar ergens tijdens het doorzetten van de industriële revolutie werden die verfijnde restaurants gezien als ‘decadent’ en ‘zwak’. Een echte kerel trekt in zijn werk-kloffie naar de tent op de hoek met zeil op de vloer en formica-stoelen. Restaurants werden industriëler qua uiterlijk. Met het verdwijnen van tapijten en volgedekte tafels werd plotseling de akoestiek heel wat sterker. Muziek die voorheen niet stoorde kaatst nu als een bal door de eetzaal. En naar analogie van uitgevoerd wetenschappelijk onderzoek wordt er sneller gegeten en gedronken.
Je zou bij sommige eetgelegenheden echt denken dat mensen zo snel eten omdat ze als de bliksem weg willen van de overdonderende herrie. Toch bevestigt onderzoek van midden jaren tachtig dat de effecten van snelle en luide muziek subtieler zijn. Hoe sneller de beat van de muziek hoe sneller mensen kauwen. Met deze onderzoeksresultaten onder de arm maakten restaurants compilaties van muziek die in tempo versnelden tijdens ‘spitsuur’ waardoor tafels sneller vrij kwamen.
En het drinkgedrag ? In bars waar het geluidsniveau, zo werd in een onderzoek uit 2008 ontdekt, tot 88 decibel wordt opgeschroefd drinkt men meer. Dit is gedeeltelijkte wijten aan het vehogen van het energieniveau in de omgeving maar ook aan het feit dat je amper meer boven het geluidsniveau uit komt met je stem. Een drankje bestellen gaat sneller met een simpel gebaar; er is geen rustmoment voor overleg. Men denkt zelfs dat het brein chemische veranderingen ondergaat maar die discussie staat nog open.
George Prochnik vat samen “We moeten altijd in het achterhoofd houden dat lawaai een echt fysieke stimulant is. Geluid geeft ons letterlijk energie. Om het probleem van lawaai in onze cultuur te ontrafelen moeten we de huidige dynamische energie erkennen die aan het werk is in onze honger naar overstimulatie”.
Wanneer is het geluidsniveau in en restaurant echt te hoog ? Wel als je na een avondje uit eten met een schorre stem thuis komt, is het wellicht tijd om dat ene restaurant te vemijden.
Bronnen
“In Pursuit of Silence: Listening for Meaning in a World of Noise”, auteur George Prochnik, verkrijgbaar als hardback bij o.a. bol.com
Blogs and stories – George Prochnik
Yahoo Shine
[adsense]
