Blog challenge dag 2/30: nooit vergeten

Schrijf over iets dat iemand je ooit vertelde over jezelf dat je nooit vergeten bent

Hier moest ik hard over nadenken. Mensen zeggen wel vaker iets over mij, tegen mij of tegen een ander. Dat is menselijk. Zo ben ik ook.

Er is in het verleden iets gezegd dat vandaag nog bij me is. Iets dat mij een les leerde over mezelf.

Er zijn vast wel meerdere dingen gezegd maar ik vergeet zo gemakkelijk. Daar word ik blij van. 😉

En geloof het of niet, dat ene ding werd gezegd door dezelfde Bianca met wie ik deze uitdaging doe. Ik weet de exacte woorden niet meer, en ben een tikkie wazig over de aanleiding, maar dat de boodschap van Bianca kwam, dat staat als een paal boven water.

Bianca zei dat ik enorm negatief was in mijn interactie met anderen.

Was het na mijn tia? Ik denk het wel.

Bianca en ik, wij gaan waaaayyyy back. We ontmoetten elkaar in 2009 op een zakelijk forum en begonnen zowat gelijk aan Twitter.

Als ik me goed herinner was zij er net aan begonnen toen ik langskwam. Dat is inmiddels alweer 7 jaar geleden!

Zij heeft dus al wat ups and downs van mij meegemaakt. En ik van haar. Die dag zei ze dat ik daar maar eens mee op moest houden, met dat negatieve gedoe. En dat sloeg in. Want ik zag het zo niet.

Ik zag mezelf -dat herinner ik me nog helder- als iemand die probeerde neutraal te zijn, die mensen probeerde met de benen op de grond te houden en vooral, iemand die de mensen om haar heen moest confronteren met de werkelijkheid.

De werkelijkheid? Mijn werkelijkheid. Dat je het leven maar te leen hebt. Dat je lijf maar een gehuurde flat is. De verhuurder kan je elk ogenblik op straat zetten. En daar staat die magere met de zeis klaar om je mee te nemen op je volgende reis. M.a.w. wees godverdomme wat dankbaarder voor elke dag dat je leeft, dom tuig!

Excuses voor de profaniteit. Dat was het gevoel dat toen borrelde, als ik me goed herinner.

Mijn welgemeende maar slecht ontvangen werkelijkheid. Uiteindelijk zijn we allemaal de baas over onze eigen huisdeursleutel en als een ander ervoor kiest elke avond aan de wijn te hangen, te twitteren tijdens het autorijden of te geloven in valse waarheden, dan is dat hun keuze, niet die van mij. Hun verantwoordelijkheid, niet die van mij.

Ik schrok. Ik dacht na. Ik veranderde. Als je niets aardigs kan zeggen, zeg dan niets, werd mijn motto. En tot de dag van vandaag hou ik dat vol. Ach, ik heb dagen en momenten dat ik het niet kan laten. Dan zijn mijn vingers sneller dan mijn gezonde verstand. Ik heb er achteraf wel eens spijt van. Maar niet vaak. Sommige mensen moet je nu eenmaal met een plank voor de kop slaan eer ze je horen.

En ik mag van mezelf bitchen op Twitter. Gecontroleerd uiteraard. Daar zijn hashtags voor. Zoals #ikvertrek en #droomhuisgezocht. En wie daar moeite mee heeft, krijgt de koude schouder. Zei ze met een glimlach.

Zien wat medeblogger  Bianca ervan gemaakt heeft? Surf naar biancamagielse.nl

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)

2 Comments

  1. Avatar
    3 oktober 2016

    Nooit geweten dat die uitspraak van mij zo hard is aangekomen. Dat was eigenlijk nooit mijn bedoeling 🙂

    • Avatar
      Dagelijkse kost
      3 oktober 2016

      Hard is het verkeerde woord, denk ik. Eerder diep. Omdat het recht naar de kern ging van wat ik toen (was het na mijn tia?) doormaakte. En terecht. Absoluut terecht. Ik zat in neerwaartse spiraal en verzuurde. Dan moet je even een plank tegen de kop krijgen. 😉

Reacties Gesloten