Het weerzien

Na de publicatie van “Nederland-België mijmeringen” gisteren waren de reacties allemaal positief maar enigszins ontevreden.

Hoe ging het weerzien met je ouders dan? Dat moet je ook vertellen.

Tja, dat is natuurlijk een verhaal apart.

Ik heb mijn ouders 5 jaar niet gezien. Ik spreek mijn moeder minstens één keer per maand aan de telefoon en ik stuur elk jaar een envelop vol foto’s. Maar ik heb ze de afgelopen 5 jaar niet persoonlijk gezien.

Waarom zo lang? Mis je ze dan niet?

Tja, nee, niet echt. Ik ben behoorlijk onafhankelijk wat familie betreft.

Bovendien hebben mijn ouders geen internet dus ik kan geen wekelijkse e-mails en appjes sturen met berichten en foto’s. Ze wonen 382 kilometer hier vandaan dus ‘even langs wippen’ is onmogelijk. En dan was daar de kanker van EE die in 2014 en 2015 ons leven op zijn kop gezet heeft.

Met andere woorden: het kwam er nooit van.

Misschien kunnen jouw ouders jou volgend jaar bezoeken.

Helaas, dat kan niet zonder het nodige stunt- en vliegwerk. Mijn vader heeft al jaren geen rijbewijs meer -en terecht- en ze hebben geen auto. Openbaar vervoer van daar naar hier (en vice versa) is een logistieke nachtmerrie. Ik heb het ‘even’ uitgezocht en de reis duurt 7 uur en 6 minuten van deur tot deur (Bus, bus, trein, trein, trein, wandelen) als de eerste Belgische bus naadloos aansluit op de tweede Belgische bus. Reislustige mensen genieten hier ongetwijfeld van. Mijn ouders zijn niet reislustig. En dan heb ik het nog niet over de kosten!

Maar hoe ging het weerzien dan?

Pardon, ik wijk af. Of ik vermijd, dat kan ook.

Ik schrok toen ik mijn ouders zag. Ze zijn in mijn ogen oud geworden. Rimpels zijn in 5 jaar groeven geworden. Mijn vaders grijze haar is wit. Mijn moeder heeft nog meer lengte prijs gegeven en haalt de 1 meter 50 net niet meer. De tijd stopt voor niemand. Oren zijn dover, gedachten zijn trager, heupen worden pijnlijker.

Echter hun maniertjes en samenleven zijn weinig veranderd. Ze hebben nog steeds starre ideeën over onze samenleving, gevoed door het wonen in een sociale woonwijk die in 1980 modern en innovatief was maar nu een vergaarbak geworden is voor alles wat aan de rand van de maatschappij hangt: Roma, lief en vriendelijk maar vuil en onverzorgd; Marokkanen die 8 maanden per jaar niet ‘hier’ zijn maar “daarginder de dikke meneer uithangen”; mensen op leeftijd zoals mijn ouders die dat stukje aarde toch als thuis beschouwen en niet meer weg willen.

En ik merkte nog steeds een zekere weerzin tegen alles wat met internet te maken heeft. Geen wifi, geen pc, laptop of tablet in huis. Mijn moeder toonde me een recent foto-album. Dik papier met dunne witte velletjes tussen de foto’s. Ik toonde mijn moeder filmpjes gemaakt met mijn smartphone en digitale foto’s die ik op voorhand uit de cloud gehaald had. Een wereld van verschil.

Mijn vader wilde meer weten over waar ik nu woon. Hij wilde het graag zien. Maar offline kon ik niets laten zien. Geen Google Maps en Google Earth, geen winterfoto’s, geen foto’s van gasvelden. Het bezoek was te kort maar ik heb beloofd volgend jaar langer te blijven. Dan duiken we IKEA in -die tegenwoordig bij hen om de hoek ligt- in en gebruiken gratis wifi.

Bij het vertrek knuffelde mijn moeder mij een keer of 3. Maar ze wilde me niet uitzwaaien. Bang dat de buurvrouw haar zou zien huilen. Mijn vader liep wel mee en ik zag hem nog staan toen ik de bocht om en de straat uit reed.

Ik was stiekem blij dat ik weer kon vertrekken.

Maar ook blij dat ik de lange rit toch gemaakt heb en ze weer gezien heb.

 

hetweerzien

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)

3 Comments

  1. Avatar
    ingrid
    11 augustus 2016

    En een mooie foto erbij! Ouders worden ineens oud en zeker na 5 jaar zal dat opvallen. Zo jammer dat ze geen Internet hebben of willen maar ook dat zijn keuzes. Fijn dat je ze even hebt gezien.

  2. Avatar
    Mariel
    29 augustus 2016

    Jammer dat hun wereld niet wat groter is, dat ze de voordelen van nieuwe technieken/middelen niet kunnen of willen benutten. Zo komt het op mij over. Maar het blijven je ouders en ik heb de indruk dat zij jou behoorlijk hebben gevormd tot wie je nu bent. Ik hoop dat je trots op jezelf bent. Belofte maakt schuld 😉 ben benieuwd welke ervaring je rijker bent na je volgende bezoek.

  3. Avatar
    Dagelijkse kost
    29 augustus 2016

    Het is een kwestie van niet willen. Mijn vader volgde een computercursus voor bejaarden maar mijn moeder wil geen pc in huis. Begrijpelijk, als je mijn vader zou kennen. Hij heeft psychisch moeite met grenzen leggen (licht autisme zoals mijn neef misschien?)en zou 24/7 op internet rondhangen.
    Mijn moeder ziet alleen maar de slechte kant van social media. Zij wil het liefst dat ik geen enkel social media meer gebruik. Uhm, dat is een verloren argument. 🙂
    Een mens is altijd het product van het verleden. Ouders, grootouders, omgeving, alles speelt mee. Ik heb ze al de fouten die ze gemaakt hebben met mij, kunnen vergeven in mijn hart. Hecht contact zal er nooit zijn maar een volgend bezoek zal niet opnieuw 5 jaar op zich laten wachten.

Reacties Gesloten