Kruispunt

Zíjn gezicht wordt roder met het bloed dat langzaam uit háár gezicht wegtrekt. Want dat hadden ze niet afgesproken. Dat! hadden ze! niet afgesproken! Ze hadden afgesproken dat de specialist zou zeggen dat alles er weer prima uitzag en fijne feestdagen en tot volgend jaar december!

Tegenover hen zit een specialist/chirurg met haar verse stagiaire uit te leggen dat de vage vlekjes op de CT-scan…nou ja, te vaag zijn om te kunnen zeggen wat het is. De radioloog wist het ook niet. Nieuwe tumoren, littekenweefsel, iets anders? “We willen met spoed een MRI aanvragen,” zegt de specialist.

Beiden kopjes knikken maar de gedachten zijn mijlenver weg. Hij zegt hetzelfde steeds weer in zijn hoofd: ik wist het, ik voelde het aankomen, ik wist het, ik voelde het aankomen, ik wist het, ik voelde het aankomen. Zij probeert alle details in zich op te nemen, te onthouden en analyseren. Want hij hoort even niets meer en zal straks aan haar de details vragen.

De rit naar huis verloopt met korte gesprekken en lange stiltes. De volgende dag verloopt alsof de lucht stroop is waarin gedachten en acties blijven hangen zonder vooruit te komen. Maar de knop moet toch om. Morgen weer werken, overmorgen weer boodschappen, weekend, winkelen want bijna Kerstmis.

***

Voor de tweede keer in 2 weken tijd wordt hij door een assistente weggeleid, diep in de krochten van het ziekenhuis waar alleen ‘de patiënt’ mag komen. Hij is nerveus. De MRI is zijn minst favoriete scan. Het lange stilliggen in een ongemakkelijke houding en het lawaai. Zijn neus jeukt zo snel en altijd op het verkeerde moment.

Het wachten is voor hem voorbij maar zij moet nog even. De MRI zal 30 minuten duren. Zodra hij met de assistente om de hoek verdwijnt, opent zij haar boek en verdwijnt even naar de mysterieuze Nightside in Londen.

***

Of ze de foto’s willen zien van zowel de CT-scan als de MRI. Het zoveelste nieuwe gezicht in 2 jaar tijd opent op haar pc de eerste foto’s en vertelt duidelijk en rustig waarom de radioloog vorige week onzeker was en wat de MRI aan het licht heeft gebracht. Ze kijken beiden met lekenogen naar zwart-wit beelden van een buikholte met hangbillen en een speklaag. Er scrollen nieren voorbij die op slapende kittens lijken, en een massa grijs die er niet hoort te zitten.

Het operatiegebied dat 2 jaar geleden, na een rectaal amputatie van een sinaasappeltumor, opgevuld werd met vetschort uit de buik is ontstoken. Of er tumoren in zitten, is niet te zien maar gezien zijn voorgeschiedenis moeten ze daarvan uitgaan. Bestaan er stiltebommen? Dat iemand een bom laat vallen en dat alles stil wordt in plaats van BOEM te zeggen? Aan hun kant van de tafel is er net eentje gevallen. Ze knikken samen, soms afwisselend, hebben weinig te zeggen. Er zijn veel vragen waar nog geen antwoord op is. Wat hij denkt, weet zij niet. Wat zij denkt is: kan ik dit nog een keer?

De specialist schudt het hoofd. Ze weten het niet. Nog steeds niet. Het operatiegebied is ‘onrustig’ maar ze kunnen zien waarom. “We willen een PET-scan en punctie met spoed inplannen,” zegt de specialist.

***

Hij wordt voor de derde keer in drie weken tijd weggeleid door een assistente. Een PET-scan is een onderzoek van lange adem voor wie moet wachten aan de andere kant van de deur. Zij haalt haar haakwerk tevoorschijn. Een sjaal zal het worden, net zoals 2 jaar geleden. 3 uur lang zal ze in haar eentje wachten.

***

Een punctie? Stelt niks voor! Je wordt plaatselijk verdoofd en we nemen enkele hapjes van het weefsel. Dat had men hem verteld. Voor de vierde keer in drie weken tijd wordt hij door een assistente weggeleid. Zij wacht en wacht en wacht. De schemering valt in, de dag loopt op zijn einde. Ze schrikt wanneer hij stilletjes, bleek en met rode ogen voor haar staat. De punctie ging niet 100% goed. Men heeft biopten genomen maar het ging niet pijnloos. Nu zijn we  er klaar mee, zegt ze en ze gaan naar huis waar ze even samen mogen breken.

***

Een spoedafspraak met de chirurg. Of ze net voor Kerst nog willen komen. Nee! Dat willen ze niet! Maar ze doen het toch, met bonkend hart en een hart dat tegelijk leeg is en overloopt van angst. Onterechte angst. Want voor hen zit een voorzichtig optimistische chirurg. De buikholte is schoon. De biopten zijn schoon. Het operatiegebied is inderdaad ontstoken. Of er tumoren zitten kan men nog steeds niet zien maar alles wijst er nu op dat ze die dans ontsprongen zijn.

De rest van het gesprek verloopt in een opgeluchte waas. Ja, er komt weer een operatie want een zware ontsteking bestrijd je niet met paracetamol en een dagje in bed. Maar dat is pas februari, misschien maart. Dat zien ze dan wel. Nu kunnen ze met een glimlach de feestdagen vieren

***

Toen mijn Ee 2,5 jaar geleden de diagnose darmkanker kreeg, stortte onze wereld in elkaar. Maar we hadden elkaar, we hadden hoop. We waren onwetend in wat er komen ging. We namen de dagen zoals ze kwamen. Naderhand zei iemand tegen mij: je had een dagboek moeten bijhouden. Zoveel tegenstrijdige emoties en waardevolle ervaringen die je als partner van een kankerpatiënt hebt, die had je moeten delen.

Toen was ik nog niet bezig met bloggen op persoonlijke titel. Ik heb zelfs enkele maanden mijn tekstbureau op non-actief gezet omdat er geen ruimte was voor iets anders dan Ee en dat monster verslaan dat elke dag bij ons aan de keukentafel zat.

Nu wil ik het anders doen, zei ik gisteren tegen mezelf. Ik wil alles wat ik toen in mezelf liet woekeren nu opschrijven en delen zodat ik de last niet alleen hoef te dragen. Ik weet niet of me dat gaat lukken. Verwacht niet teveel. Ik moet koele afstand houden om verzorgster in plaats van partner te kunnen zijn wanneer dat nodig is.

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)

4 Comments

  1. Avatar
    Nicole
    16 december 2016

    Zo ineens … is alles dan weer anders. Een pauze in ‘besef’ is amper mogelijk.
    Hoop dat jullie veel mensen om je heen hebben, warmte en afleiding.
    Nicole
    PS blog waar JIJ zin in hebt. Koel of niet.

    • Avatar
      Zij die schrijft
      16 december 2016

      En wie weet waar we over een maand weer staan. 🙂

  2. Avatar
    Karien
    16 december 2016

    Dit was inderdaad niet afgesproken. De stiltebom is voelbaar, voor mij en voor iedereen die jullie kent en zich wellicht, misschien een beetje kan voorstellen hoe zwaar het is geweest. Ik hoop dat er goed nieuws volgt, daar duim ik mijn duimen stuk voor. In gedachten bij jullie beiden. Sterkte lieverds. Liefs en kus 💋

  3. Avatar
    Mariel
    17 december 2016

    Ik kan me er nauwelijks een voorstelling van maken van de maalstroom van emoties, gedachten, vragen etc die je dan overspoelen. Hoe jij, jullie dit samen weer gaan doorstaan …. moment voor moment, dat kan niet anders. Van afstand leef ik mee en zijn jullie in mijn gedachten.

Reacties Gesloten