Mierenfestivalterrein

Vandaag was geen typische maandagochtend.

Zo eentje waarbij het grootste deel van de werkende westerse wereld zich met frisse tegenzin naar het werk sleurt en eerst een uur koffie slurpen en bijpraten over voetbal, feesten, tv en de familie nodig heeft om op gang te komen.

Dat is sowieso niet mijn maandagochtend. Ik ga meestal wel graag weer aan het werk. Mijn ‘salaris’ is ver onder het minimum maar ik heb meer arbeidsvreugde dan gemiddeld, veel meer.

En koffie drink ik alleen in het weekend. Ik ben een theeleut. šŸ˜‰

Maar deze ochtend, deze ochtend begon met uitslapen -tot 8 uur hetgeen voor mij echt wel uitslapen is-, bammetje eten, pc openen, de sociale media goedemorgen wensen en……….schrikken wanneer EE langs de trap omhoog gilt dat er weer mieren door de hal lopen. En goeie genade, de meterkast zit vol! Het is een rave party van mieren geworden! Stofzuiger en kruimeldief werken hard maar de mieren blijven komen.

Met de neus op de mieren ga ik met bleek aan de slag. Ik heb niks tegen mieren. Maar ze moeten uit mijn huis blijven en liefst ook hun mierenpootjes niet op mijn terras zetten. We wonen tenslotte tussen een grote parkeerplaats en de grasvelden van de kerk, dus plek zat elders.

Met bleek trek ik een barriĆØre langs de voordeur. En dan valt mijn oog op de colonnes! In twee zwarte rijen lopen de mieren richting de twee kelderroostertjes. Damn! De meterkast is gewoon de artiestentoegang van het mierenfestivalterrein! Wanneer EE de auto verzet zien we pas dat ze massaal van de overkant van de oprit komen.

Daar kan ik met mijn bleek niet tegenop. Daar heb ik mierengif voor nodig! Een doos, een emmer, wat zeg ik, een pallet!

Google vertelt dat op maandagochtend Welkoop open is. Ik hartje Welkoop! Ik loop de winkel binnen en ze hebben zelfs al een krukje voor me klaargezet! Dan kan ik met mijn korte armpjes ook bij de mierenlokdoosjes komen. Welkoop for President!

Het sneeuwt op de oprit, het terras en in de meterkast. Kat tijdelijk binnenhouden en handen goed wassen. Laten we hopen dat dit het einde is van de invasie. Terwijl ik dit schrijf, sterven duizenden mieren. Ik vind het een beetje sneu. Het had niet gehoeven. Maar mijn menselijke gastvrijheid kent grenzen. En vandaag heb ik die getrokken in wit poeder.

ACVG

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)