Moederloze moederdag

Ik ben geen moeder. Dat is een bewuste keuze. Ik was er lang niet klaar voor en toen ik er wel klaar voor was, was de relatie met mijn ex al een zinkend schip. Hetgeen een goede zaak bleek, want hij zou nooit een goede vader geweest zijn. Er zullen geen kinderen meer komen en dat betreur ik heel af en toe wanneer ik naar Ee kijk en zie wat een lieve vader hij geweest had kunnen zijn.

Maar ik heb wel een moeder. Een moeder die 340 km hier vandaan woont. Een moeder die ik nu al 4 jaar niet meer gezien heb. Ik spreek haar minstens 1 keer per maand aan de telefoon maar we hebben elkaar zoveel te vertellen dat we eigenlijk niets meer te vertellen hebben. Mijn leven is hier. Haar leven is daar.

Ik heb geen sterke band met mijn moeder maar dat heeft niets te maken met dat ze een slecht mens of een slechte moeder zou zijn. Ze mishandelde niet, sloeg niet, schreeuwde niet vaak, zette haar kinderen vaak op de eerste plaats. Ik heb haar over de jaren heel veel verweten. Ze heeft ook heel veel fouten gemaakt. Maar ik heb haar ook heel veel vergeven toen ik besefte dat ze ook maar een kind van haar verleden, haar opvoeding en haar leefomgeving is. Trouwen en kinderen krijgen deed je midden vorige eeuw vroeg, niet laat. Op je twintigste, niet je veertigste. Te vroeg, vermoed ik, voor mijn moeder. Na geholpen te hebben met 4 zussen en broers opvoeden, had  ze vrijheid nodig en de ruimte om zich te ontwikkelen. Ruimte die ze niet kreeg.

Moederdag is dus niet zo mijn dag.

Als je geen kinderen hebt, kijk je wat objectiever -en cynischer?- naar de maatschappij. Examens en licenties om kinderen te mogen krijgen, mogen wat mij betreft meteen ingevoerd worden. Hoeveel kinderleed zou je dan wel kunnen voorkomen?

Moederdag is ook de dag dat ik nadenk over wat moederliefde is. Is dit moederliefde?

-Ik ben zo zielig! Ik kan geen kinderen krijgen! Moederdag is zo pijnlijk voor mij!

-Heb je wel eens aan pleegkinderen gedacht of adoptie?

-Wat? Nee joh, dat kind is dan niet van mij! Bleeeehhh! Daar begin ik niet aan!

Ik noem het genetische discriminatie en egoïsme. Stiekem, heel stiekem, ben ik blij dat deze vrouwen geen kinderen kunnen krijgen.

Houden van een kind zoals alleen een moeder dat kan, ook al draagt dat kind je genen niet. Deze moeders wens ik morgen de allermooiste Moederdag.

Ik hou van jou, mama die nu heel ver weg woont.

Aan het denken gezet? Meer weten over pleeggezin zijn? Surf naar de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen.

ACVG

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)