Olympische keukentafel

Volgen jullie de Olympische Spelen?

Wij ook. Sporadisch. En meestal met tevredenheid over het Nederlandse sportniveau.

Ik zeg: wij. Want de OS zijn een keukentafelgesprek in dit huis.

“Hoe was je dag, schat” is tijdelijk “Hoe waren de Spelen, schat?” aan de Olympische keukentafel geworden.

Ik kijk in de middag, tijdens het huishouden, tv en Ee heeft op zijn werk op één van zijn 3 beeldschermen een live stream lopen, net als zijn collega’s. En aan de Olympische keukentafel praten we niet over Poei, het weer, het werk, de familie maar sport.

Wat sport betreft zitten Ee en ik op één lijn. Allebei vinden we dat golf niet thuishoort op de OS en dat snelwandelen en badminton geen sporten zijn. Sorry snelwandel- en badmintonfans, te onnozel voor woorden.

Het fijne van de OS, zo vinden Ee en ik, is dat je sporten en hun kampioenen leert kennen. Turnen en zulks boeit ons weinig maar dankzij de puberale fratsen van Van Gelder weten wij nu wat turnen aan ringen is. En op tv zien we een klein meisje…uhm, een korte jongedame, een welhaast perfecte turnscore halen en we zijn blij dat zij goud wint. Komen we haar morgen op straat tegen, dat zullen we haar echt niet herkennen maar ze heeft het toch maar mooi gedaan.

En zo genieten Ee en ik tijdelijk -want dit waait toch weer over in dit a-sportieve gezin- van de supersnelle handbalwedstrijden, waar we deze voorheen een beetje een dom spelletje vonden: met een balletje in de pollekes rondjes lopen. Echter handbal is snel, gewelddadig en met duidelijke regels. Geen buitenspel, geen eeuwig rondjes rond de tegenstander dribbbelen, geen pijn-auw-auw die miraculeus weer voorbij gaat.

Wat we helemaal machtig mooi vinden is het 10 km zwemmen in open water. Wat een kanjers zijn dat! Hier zijn al twee keer de petjes afgegaan voor deze zwemmers/sters. Wauw! Toch, zo zegt mijn tweep Roelof, is het niet zo bijzonder wat ze doen. 10 km is veel korter dan een marathon lopen en wielrenners zitten ook uren te peddelen op hun fiets. En dat is ook wel zo maar bij ons resoneert het als bijzonder. Waarschijnlijk omdat wij zwemmen in open water zien als een gevecht tegen de elementen. Het water draagt maar werkt ook tegen je. En in lucht, tijdens het rennen of fietsen, kan je niet verdrinken.

Ee en ik wachten nu nog op Schippers en haar 200 meter. En we zullen de handbalsters en volleybalsters aanmoedigen in hun halve finales. En wie weet wat voor leuke dingen we nog zien of te weten komen, zo aan de Olympische keukentafel.

ACVG

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG