Treinreizen

Het is dinsdagavond en ik heb nog geen blogpost geschreven. Ik heb zelfs geen idee voor een blogpost. Ee roept al 2 dagen:

waarom schrijf je niet over je treinreis?

Omdat dat afgelopen zondag was.

Maar ze hebben zo gelachen op Twitter.

Nou, mij stonden de tranen in de ogen en niet van het lachen.

Waar zal ik beginnen?

Bij de treinreis naar Franeker die vlekkeloos verliep?

Ik had 3 treinen nodig. Ze waren allemaal op tijd. De overstap ging telkens soepel. Ik werd niet gecontroleerd.

Bij het zien van geen brug?

Normaal loop ik van station Franeker dwars door de stad naar het huis van mijn vriendin Ger. Franeker is klein. Op mijn gemakkie doe ik er 20 minuten over. Maar wat ik niet wist was dat de brug over het water verdwenen is. Flinke werkzaamheden aan de grachten. M.a.w. ik had ineens Google Maps nodig om mij via een noodbrug en de achterkant van Franeker bij mijn vriendin te krijgen.

Bij het afscheid dat al veel te snel kwam?

30 minuten lopen i.p.v. een makkelijke 20 minuten. Ik was er pas om half 3 en om half 5 trok ik mijn jas alweer aan om te gaan. Maar het kon niet anders. Ik kon 1 trein missen maar niet de volgende want dan was er anderhalf uur (!!!) later pas weer een trein.

Bij het missen van de trein?

Ik liep zo snel mijn korte beentjes me konden dragen maar de omweg was net te lang. Ik kwam 2 minuten te laat op het station en zag de trein vanuit de verte aan mijn neus voorbij rijden. Ik heb een traantje gelaten. Ik geef het toe.

Bij het lange, lange wachten op de volgende treinen?

Het ov is in het noorden niet zo flitsend als in het westen van het land. Vooral op zondag is treinreizen een kwestie van plannen en geduld. Ik miste mijn trein, moest 25 minuten wachten op de volgende trein, waardoor ik 40 minuten mocht wachten op mijn aansluiting in Leeuwarden en 12 minuten op mijn aansluiting in Groningen. Met de auto ben ik anderhalf uur onderweg van deur tot deur. Met deze 3 treinen duurde het twee uur en 40 minuten.

Of bij datgene dat men op Twitter zo hilarisch vond?

Ik zat op een vibratortrein van Arriva van Groningen naar Winschoten. Een vibratortrein! Een vibratortrein is een fikse trilplaat. Zo eentje die vooral wanneer hij stationair staat te draaien in het station als een klopboormachine onder je bips tekeer gaat. Dat is op zich niet zo ramp, ware het niet dat ik met een behoorlijk volle blaas in die vibratortrein zat. Hetgeen dan ook weer niet wereldschokkend was geweest als het een sneltrein geweest was. 30 minuten zen en klaar. Maar deze vibratortrein was de reguliere boemel die stopt bij 7 (!!!) stations eer hij arriveert in Winschoten. Dus 7 keer ging ik van trilplaat naar klopboormachine. Met een volle blaas. Om mijn aandacht af te leiden ging ik gillen op Twitter. Zelfs Arriva webcare had medelijden met me. Tot grote hilariteit van iedereen die meelas tot het einde.

Mensen, we zijn er bijna. Ee staat met open autodeuren op me te wachten en ik ga alvast op het knopje van de treindeuren drukken in de ijdele hoop dat de deuren dan 3 seconden eerder opengaan. Wie een blauwe auto met gierende banden door Winschoten ziet rijden, wij zijn het maar. Op weg naar huis en een toilet dat mij met open armen ontvangt.

Ps. Vriendin raadde in alle ernst aan een plastuitje mee te nemen als ik vaker met sprinters wil reizen. Pardon? Jawel, die bestaan! O.a. bij bol.com te krijgen. šŸ˜‰

treinreis_plastuitje

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG

Latest posts by ACVG (see all)