Twitkerst 2016: mijn eerste keer

Ik doe voor het eerst mee aan twitkerst. Met een # graag! Want #twitkerst is een event van Twitter. En het begon voor mij allemaal….NIET met #twitkerst.

Ik zag #echtepostiscool langs komen op Twitter. Nu hou ik ook van echte post dus ik dook er als een jonge pup bovenop.

Volle gewicht, staart omhoog, kwijl vliegt in het rond, oogjes glimmen, de wereld is mooi. U snapt de metafoor nu wel. 😉

Wat is #echtepostiscool, vraagt u als onwetende twitteraar/instagrammer? Wel, je geeft en krijgt tijdens het event -dus enkele keren per jaar- een doos of envelop met wat kleine cadeautjes. Zomaar, voor de fun, want….jawel, echte post is cool.

Behalve dat #echtepostiscool niet zo cool is als ze zelf vinden.

Er mogen namelijk maar 50 mensen meedoen. Ben je niet socialmediageil waardoor je het inschrijfbericht van de organisatoren niet meteen ziet, dan surf je wat later naar hun online inschrijfformulier. “Helaas, u vist naast de boot, alleen de eerste 50 inschrijvers mogen meedoen.” De organisatoren argumenteren dat de administratie hun anders veel te veel tijd kost. Dat je zat mensen hebt die je daarmee vrijwillig willen helpen of dat je administratie erg kan vereenvoudigen valt in dovemansoren. De organisatoren argumenteren dat 50 mensen het maximum is waarvoor ze sponsoren kunnen vinden, en dat legt de ware aard van #echtepostiscool bloot natuurlijk.

Ik was snel klaar met #echtepostiscool.

Maar dan…#twitkerst! 😀

Ik zag #twitkerst en ik wilde meedoen! Met kloppend hart las ik de voorwaarden. Oooooo, laat ze geen beperkingen hebben. Hoezee #Twitkerst kent voorwaarden maar die zijn best wel flexibel. Bovendien -en dat vind ik erg belangrijk-

Iedereen!
Kan!
Meedoen!

 

Iedereen die tijdig het formulier met voldoende info invult, kan meedoen. Ho wacht, zie ik je denken, dus toch een limiet? Ja, een tijdslimiet, van een volle week, of het nou 20 of 200 deelnemers zijn. Valt niks te klagen lijkt mij.

Ik doe dus mee aan #twitkerst. Ik heb het formulier stijlvol *kuch* ingevuld en daarmee mijn naam in de hoge hoed van Cecilia Stok, organisator van #twitkerst, gepleurd. Het voelde als een Harry-Potter-momentje!

Ik weet niet wie mijn naam gekregen heeft. Ik ga er niet naar vissen. Laat het maar een leuke verrassing zijn.

Mijn twitkerstlootje is geworden…..*tromgeroffel*…… ene zekere Rrrr wiens/wier verdere naam ik niet ga noemen want wie weet leest hij/zij mee.

De eerste paar dagen was ik van slag, dat geef ik toe. Deze Rrrr……..de beschrijving die hij/zij invulde, is vrij summier. Wat ik weet is nogal algemeen. Lastig cadeautjes kopen. Ik wil de man/vrouw zo graag blij maken. Niet door te geven wat op zijn/haar erg korte wensenlijst staat, maar door verder te denken en te verrassen.

Enkele dagen omdenken maar het is me wel gelukt! Ik heb 4…eeehhhh, 3 en een beetje eigenlijk…..cadeautjes klaar liggen die volgende week op de post gaan.

Ik moet nog inpakken. Inpakken, dat is zo’n dingetje dat ik –o Anja, jij frustrerende dwarsliggert!– anders ga aanpakken. Heel eenvoudig papiertje met een tekst vol hints. Neeeeee, geen gedicht. Ik ben Sinterklaas niet! Maar ik wil inpakken met woorden in plaats van een te goedkoop papiertje dat nog sneller scheurt dan het weggegooid wordt. Hoe precies weet ik nog niet maar ik heb nog even tijd.

Rrrr, je verrassing komt eraan hoor!

Naast de boot vissen staat gelijk aan dat wat je wil niet krijgen. Echt, wie verzint dit! Je MOET NAAST de boot vissen als je überhaupt kans wil maken op oceaanschatten! Als je IN de boot vist, hengel je naar gebruikte oliedoeken, versleten roeiriemen en het groene alg van vorig jaar. Wil je iets nieuws IN de boot, vis dan NAAST de boot!

Deze wijsheid werd u gratis aangeboden door Tekstbureau Van Ginneken. Toffe schrijver! Ster. Whatever. 😉

ACVG

ACVG

Hallo lezer die mij volgde naar het einde van deze blogpost! Ik ben benieuwd wat je ervan vindt. Je kan hier slechts 30 dagen reageren. Daarna nog vragen of opmerkingen? Klik op Contact!
ACVG